RTE’nin dilindeki “özgürlük” neyin nesi?

Televizyondan kulağıma çalındı, günde tabir caizse beş posta konuştuğu için ne dediğinin önemi azalan Cumhurbaşkanı “teröre karşı savaşacağız, ama özgürlükleri de koruyacağız..” diyordu ve teminat veriyordu! Kastettiği hangi özgürlüklerdi, bilmiyorum. Çünkü özgürlüklerden ne anladığımız konusunda, bugüne kadar bir bağlantı kurabilen yok.

Cumhurbaşkanı hâlâ özgürlük deyince “başürtüsü” aklına geliyor ve sık sık bundan bahsediyor. Bizler ise anayasal yasal hak ve özgürlüklerden bahsediyoruz.

Yani hiç kullanamadığımız, hiç kullanılmasına iktidarca izin verilmeyen hak ve özgürlüklerden..

Mesela Anayasa’nın basın hürdür sansür edilemez diyen maddesinden.

Yasaların tanıdığı, fakat iktidar ve yönettiği devletin asla tanımadığı mesela gösteri, yürüyüş yapma, düşüncelerini dile getirme-ifade etme özgürlüklerinden vb.

Yani sadece yasal hakların dışında, hiç fazlasını istemediğimiz haklardan.

“Köşe yazarıymış, bana ne!”

Daha dün Cumhurbaşkanı ne diyordu: Köşe yazarıymış, orada düşüncelerini diye getirebilirmiş, hiç umurumda değil. Ya bizden, bizim tarafımızda, hükümet ve devletin politikalarından yanasınız ya da terör örgütünden.

Bu mu özgürlük? Terörden, kıyımlardan yana olanın canı cehenneme şüphesiz ki. Bazı küçük entel- yazar vb çevrelerde PKK yandaşlığı çeşitli şekillerde dile geliyor olabilir. Yine de açıkça terör örgütü ve faaliyetlerine övgü, çağrı, katılım niteliği taşımadığı sürece, ifade ifadedir ve anayasal yasal teminatlar altındadır. Teröre övgü ve çağrı zaten suçtur ve bunun savunulacak bir bir yönü olamaz.

“Ya ben ya o” tercihi dayatılamaz

Ancak hiç kimse de “ya ben- ya o / ya şu-ya bu” tercihi içinde bırakılamaz.

Özgürlükler “bahsi müşterek”, “geçir halkayı al parayı” oyunu- kumarı değildir, ya kazandın ya kaybettin olsun.

Hayat siyah beyaz kıskacı içinde sıkışmış da değildir. Böyle bir bakış, her şeyi ya ölüm ya hayat ikilemi içinde insanı hapseder ki, ikisi arasında tonla seçenek vardır.

Hayat ve özgürlükler genellikle, siyah-beyaz arasındaki upuzun süreçte seyreder. Beyazda doğarsınız, gri tonlar içinde 80 yıl yaşarsınız ve siyaha gelince ise hayat durur.

Bilmem anlatabiliyor muyum!

Özgürlük, eleştirme hakkıdır

Demokrasi, insanların tüm seçenekler arasında tercih yapma ve kullanma hakkına sahip olması demektir aynı zamanda!

Ülkeyi yönetenlerin ve araç olarak kullandıkları devlet güçlerinin icraat, bakış ve anlayışlarıyla fikir birliği içinde olmak zorunda kimse değildir.

Dahası, özgürlükler, Siyasi iktidarı, yönettiği devletin icraatlarını, bırakın boyun eğmeyi, eleştirmeyi kapsar daha çok.

İktidar ve yönettiği devlet kurumları bir büyük güçtür.

Özgürlük, gerektiğinde bu gücün amansız şiddetine, devlet benim anlayışına, keyfi uygulamalarına karşı çıkmak; dahası anayasa ve yasaları uygulamamasını şiddetle eleştirme, hatta her türlü mahkemede dava etme hakkıdır. Dünya kamuoyu dahil!

Bunlar yoksa, o ülkede tekçi anlayış vardır.

Cumhurbaşkanı özgürlüklere alışık değil

Şimdi Cumhurbaşkanı, teröre karşı mücadele ederken özgürlükleri, hakları korumaktan bahsediyor.

Şüphesiz ki eğer buna inanıyorsa, bunun böyle olması gerektiğine artık kanaat getirmişse, daha önce söylediklerinin yanlışlığını kabul ediyor demektir ki bu iyi bir şeydir.

Acaba gerçekten öyle midir?

Terör kıskacı içinde bir ülkede, teröre karşı mücadeleyi, özgürlükleri bastırarak yürütemezsiniz, başarı da kazanamazsınız. Bütünleştirici olamazsınız. Zaten bugüne kadar olamadınız ve sorunların büyük kısmı da buradan kaynaklandı.

Başörtüsü ve benzeri konular dışındaki özgürlüklere iktidarınız alışık değil. Hele hele Cumhurbaşkanı hiç değil.

Bu nedenle Cumhurbaşkanı özgürlüklerden yana olacağız derken, akla, ne özgürlüğü, hangi özgürlük sorusu geliyor.

22 Mart 2016 Salı / Bilim ve Siyaset- Cumhuriyet

Yanıbaşımızda bir PKK “Devleti” var

Biliyorsunuz, Suriye Kürtleri, parçalanmış bir Suriye’den bir “Kürt Federasyonu” ilan ettiler. Burasının bir “PKK devlet yapısı” olmadığını iddia edecek kimse var mı?

Bu yapı, 4 yıldır Suriye’yi parçalama siyasetinin ürünüdür. Aksini söyleyecek kimse?

Suriye’yi parçalama siyasetinin baş aktörleri arasında AKP iktidarı bulunuyor! (*) Ankara bugün “Suriye bütünlüğünü korumalı” lafıgüzafına sarıldı. Ama daha baştan Suriye iç savaşına müdahil olarak, bugün sınırımızın öte yanındaki yeni oluşumda epey yüklü payı var. Burnunun ötesini göremeyen “sratejik derinlikçi” adamlar, bugün “eyvah sınırımızda PKK devlet kuruyor” korkusu içindeler.

PKK lideri ne diyordu? “6-8 Ekim 2014 ayaklanmasıyla Kobani savaşı evrensel desteğe sahip oldu.” Doğrudur. Tüm Batı, ABD ve AB dahil, IŞİD’e karşı Kobani’yi savundu. O zaman tabii ki savunulacaktı! Ama bu aynı zamanda bugünkü “Suriye Kürt Federasyonu”nun da temelini attı. Cemil Bayık çok haklı.

IŞİD ve Kürt Federasyonu kalıcıdır

Bu “federasyonun” arkasında, şüphesiz ABD de var, Rusya da, AB de. Onların Suriye’de bir “Kürt oluşumu”na hayır demeleri için hiç bir neden yok. Bakmayın siz “desteklemiyoruz” demeçlerine! Bu şimdilik “yatıştırma” amacını taşıyor! Suriye parçalanmış, içinden bir IŞİD’ten sonra bir de PKK Devleti çıkmıştır.

ABD kuşkunuz olmasın, yarın da IŞİD devletiyle hemhal olacak. Şimdiki politikası IŞİD’i belirli sınırlar içinde kalmaya zorlamaya yöneliktir. Orada uslu uslu dururlarsa, sorun çözülecektir. IŞİD’in temeli, Irak’ın parçalanmasıyla atıldı. Irak ve Suriye Sünnilerinin oluşumudur IŞİD.

ABD ve Batı’nın izlediği parçala ve yönet politikasının sonucunu yaşıyoruz. Ankara da 4 yıl bu oyunun bir aleti olarak çalıştıktan sonra, şimdi ne yapacağız diyor. Söyleyeyim, sular durulunca, IŞİD’i ilk tanıyacak ülkeler arasında olacaksınız.

PKK’nın Gücü

PKK, Güneydoğu’da tahkimatını boşuna yapmadı, özyönetimini, silah yığınağını ve bir “halk ayaklanması”nı boşuna kurmadı.. Güneydoğu’yu, Suriye’deki yapılarının bir uzantısı, parçası, “işgal altındaki vatanları” olarak görüyorlar. Suriye’deki güçleri “40-50 bin kişilik ordu” olarak tahmin ediliyor.

Türkiye’de şimdi katliam boyutlarına taşıdıkları “iç savaş” veya iç savaş “provaları”nın arkadaki sağlam dayanağı “Suriye Kürt Federasyonu”dur.

Kılıçdaroğlu’nun önceki gün elinde gösterdiği panolar, AKP’nin Güneydoğu’da PKK yığınağına karşı harekete geçilmesini isteyen devletin resmi güçlerini, iktidarın ve valilerinin nasıl durdurduğunun belgeleriydi. Zaten Silahlı Kuvvetler de, yüzlerce müdahale edelim başvurularına hayır yanıtı aldıklarını açıklamıştı.

Bugün Güneydoğu’yu tanklarla yerle bir eden, Kürt yurttaşlara ve çocuklarına akıllarından asla silemeyecekleri bir iç savaş yaşatan AKP iktidarı, neden bu yığınağa o zaman göz yumdu? Tankların PKK’ya karşı müdahalede ne işi var?

Hedef yine sandık

Kürt Sorunu, hep yazdığımız gibi, yıllardır AKP’nin elinde bir oyuncak oldu. Kürt meselesine yaklaşımlarını “sandıkta oy”lar belirledi. Bugün yıllarca PKK hakimiyetine göz yummaları sonucu (nasıl olsa haklarız!) ortaya çıkan manzarayı, bu kez tank politikasıyla ortadan kaldırmaya yöneldiler. Kahramanlık çıkartıyorlar, dünkü sefil politikalarından.

Ölenler ise bizleriz!

Ve savaş politikasının hedefi de yine Sandık olacak. Yeni Anayasa ve Otoriten kişi rejimi kurmak olacak.

Bekleyin ve görün..

(*) Çok yetkili bir Amerikalı kalemden, CİA’nın  Suriye’de sünni isyanı başlatmasının ve ABD’nin Suriye’yi karşı 50 yıllık savaşının öyküsü şurada: odatv.com/esad-o-projeyi-imzalamayacagini-soyledigi-dakikalarda-cia-ayaklanmanin-fitilini-atesledi-2802161200.html  “Amerika'nın gizli raporlarına göre Suudi ve İsrail'in gizli servisleri Esad'ın Katar boru hattı projesini imzalamayacağını söylediği dakikalarda, askeri ve gizli servis planlayıcıları hızlı bir şekilde ortak bir fikir üzerinde anlaşmaya vararak Suriye'de bir Sünni ayaklanmasının fitilini ateşlediler. Ortak düşünceleri, Esad'ın devrilmesi durumunda Katar/Türkiye boru hattı projesinin gerçekleşmesinin önünde bir engel kalmayacağı yönündeydi. CIA bu vesile ile Suriye'de bulunan isyancıları desteklemeye başladı. Belirtmekte fayda var, tüm bunlar Arap Baharı ile halkın bir kesiminde başlayan Esad karşıtlığından önce gerçekleşmişti.”

21 Mart 2016 Pazartesi / Bilim ve Siyaset- Cumhuriyet

Bu şüphesiz ki Türkiye’ye saldırı-1 PKK ve Öcalan

Terörün kitlesel katliamlarının kentlere, alanlara, kalabalıklara indiği zamanlar en zor dönemlerdir. PKK veya IŞİD arasındaki ayrımlar ve farklar ortadan kalkmış durumda. IŞİD’in toplu kıyımlarının yerini PKK’nınkiler aldı.

IŞİD veya PKK, her ikisinin de derdi ve motivasyonu aynı. Ve bu hedeflerine varmak için kullandıkları araçlar da benzerleşti: Mümkün olduğu kadar kitlesel, dehşet yaratacak katliamlar.

IŞİD, Orta Doğu’da kendi ideolojik saplantılarına uygun bir “devlet” kurmak istiyor. Bu amaçla, her araca başvuruyor.

PKK da devlet kurmak istiyor ve bu amaçla her araca başvuruyor.

Aralarında, “devlet kurmak için her araç mubah” konusunda bir fark yok. Biri köktendinci, mezhepçi; diğeri ise sözde “eşitlikçi”, etnisite temelli.. İçinde bulundukları topluma yaşattıkları araçlar aynı. Kitlesel katliamları açısından, “ama o şu amaçla, bu ise şu amaçla” öldürüyor, gibi zeka geriliğini kimse göstermez umarım.

Özyönetimi gerçekleştirme stratejisi

PKK Güneydoğu’da Kürt bölgesinde özyönetim adı altında özerk bölgeler yaratmaya yoğunlaşmıştı. Özerk bölgenin hemen her unsurunu da oluşturmuştu. Silahlı güçlerden tutun, adalet dağıtmaya, vergi toplamaya, toplumsal hayatı denetlemeye varıncaya kadar.

Son 3 yılda, iktidarın sözde çözüm ve barış süreci boyunca, MİT’in, TSK’nın, Erdoğan’ın, ve hükümetin ve herkesin gözleri önünde ve bilgisi dahilinde, Kürt halkı ile birlikte bir özyönetim inşası, gerekirse isyanı, direnişi, halk savaşı stratejisini uygulamaya koydu.

Hedefe ya AKP iktidarıyla “çözüm süreci” içinde görüşerek, daha kolay daha kansız daha barışçıl yolla gerçekleştirecekti; ya da savaşla.. PKK, Kandil yönetimi, bu vizyonunu hiç bir zaman kaybetmedi!

Öcalan ile ayrılıkları

Öcalan’ın vizyonunda da bu vardı. Ama o bu hedefin ancak Erdoğan yönetimiyle anlaşarak, daha barışçıl, yasal süreçleri oluşturarak, değiştirerek ve zorlayarak gerçekleşebileceğini görüyordu. Bu amaçla “söz verilmeli, silahlar bırakılmalı” diyordu.

Erdoğan ve adamları, Devlet-MİT, Öcalan-Kandil ve HDP’nin ortaklaşa kotardıkları, Dolmabahçe’de verdikleri fotoğrafla açıkladıkları Deklarasyon, Öcalan’ın barışçı geçiş ve yasal bir süreçle devlete gidecek bir yapı süreciydi. Evet devlet ilanı tabii ki öngörülmüyordu Deklarasyon’da. Ama özerk yapı ve giderek bağımsızlaşacak bir Kürt yönetimi, Federatifleşecek bir yönetim biçimini içinde barındırıyordu.

Kandil hep radikal oldu!

Ama PKK yönetimi daha radikaldi; Öcalan’ın politikasının sonuç vereceğine, Ankara’nın buna yanaşacağına inanmıyordu. Öcalan’ı takmadıklarını da sık yazdım.

Bu nedenle, “çözüm süreci” görüşmeleri boyunca, güçlü oldukları Kürt kentlerinde silahlı direnişin tahkimine yoğunlaştılar. Zaten yazılarıyla bunu açıklıyorlardı.

Demirtaş da bu planın dışında değildi. 50’den fazla kişinin öldürüldüğü 6-8 Ekim 2014 kalkışması ile ya kabul edersin ya isyan diyordu. Cemil Bayık, bu kalkışmayı kutsayacak ve şöyle diyecekti: “Eğer 6-8 Ekim olayları gelişmeseydi hiçbir zaman Kobani direnişi evrensel bir düzen yakalayamazdı.”

Bu açıklama aslında PKK’nın şimdiki savaşının şifresiydi, bunu yarın yazacağım.

HDP, ortak hedef için geniş ve sivil büyük bir cephe oluşturma amaçlı çalışıyordu. Boşuna HDP’ye “Türkiye partisi ol, Türkiyeleş” çağrısı yapılmıyordu. HDP’nin tüm politikası Kürt meselesi eksenliydi. Sanıldı ki, 7 Haziran 2015 seçimlerinde kazandığı başarı ile HDP Türkiyeleşti.

İntikam katliamları mı?

AKP iktidarı, Dolmabahçe Deklarasyonu ile aslında gerçekleştiremeyeceği sözlerin altına girmişti. Bu yol kendisine hızla milliyetçi taban kaybettirecekti.

7 Haziran seçimlerinden sonra ise silahları patlattılar. Bu salt Erdoğan’ın  politika değişikliğinden kaynaklanmadı.

PKK, o güne kadar yaptığı silah yığınağı ve örgütlenme düzeyi ile, artık Kürt bölgesinde amacına ulaşacağı varsayımını denemeye kalkışıyordu. 3 polisin evlerinde uyurken öldürülmesi, bu savaşın işaret fişeği oldu.

Bugün kentlerde katliamları yayması, Kürt kentlerindeki varsayımının gerçekleşmemesinin sonucudur. Buna intikam saldırıları gözüyle de bakabilirsiniz.

Ama, bu saldırıların arkasında güç aldıkları, bildiğimiz bir gelişme var. Yarına...

20 Mart 2016 Pazar / Bilim ve Siyaset- Cumhuriyet

Akademisyenler tutuklanırken, sıfır noktasında ülke

Dün Cumhurbaşkanını dinlerken, bir kez daha düşünce özgürlüğü konusunda ülkenin nasıl sıfır noktasında seyrettiğini yeniden düşündüm.

Bir azınlık akademisyen grubuna, bir bildiriye imza attı diye hayat karartılmak isteniyor. Nedeni, bildirinin PKK’nın saldırılarından söz etmeyerek ve salt devleti ve iktidarı suçlayarak, “terör örgütüne destek verdiği” anlayışı imiş. Böyle bir şey olur mu? Terör suçu somut bir olaydır. Hukuk, kanıta dayalı olduğu sürece hukuktur, yasadır, adalettir.

Kanıtın zerresinin olmadığı bu konuda, benimsemediğiniz görüş açıklandı diye, devletin tepesinden başlayarak eliniz altındaki bütün güvenlik güçleriyle saldırıya geçmek ve üstelik adaleti de bu zorbalığın aleti yapmak, neyle açıklanabilir?

Önce tutuklat, sonra yasa çıkart

Düşünce özgürlüğü, şiddete çağrı içermediği ölçüde her şeyi kapsar. Ve bu özgürlük Anayasanın da yasaların da teminatı altındadır.

Şimdi el altında baskı aracına dönüştürülmek istenen adalete önce emir talimat veriliyor, haksız hukuksuz tutuklamalar yaptırılıyor, sonra da Meclis’e çağrı yapılarak bu tutuklamalara uygun yasa çıkartın, yoksa vebal altında kalırsınız deniyor. Yani önce öldür, arkasından öldürmeyi haklı çıkartacak yasa..

Erdem Gül ve Can Dündar’ın tutuklanmaları da böyle bir anlayışın ürünüydü. “Yaptığın haberi hiç beğenmedim, bu haber bizi zor durumda bırakıyor, o halde sen vatan millet düşmanı, casus ve teröristsin.”

Atın onları içeri! İçeride çürüsünler, bana uyum sağlasınlar! Köşe yazarıymış, düşüncesini açıklıyormuş...

Anayasa Mahkemesi’ne ve tüm mahkemelere şu deniyor: bırakın ellerinizin altındaki yazılı metinleri.. Biz size ne yapacağınızı söylüyoruz, ne diyorsak onu uygulayacaksınız..

Böyle bir sürecin içinde seyrediyoruz!

Terör baskının bahanesi olamaz!

Terör adeta göz göre göre bahane ediliyor, en temel hak ve özgürlükleri tamamen ortadan kaldırmak için.

Bugün yakılıp yıkılan güneydoğu kentlerinin, örgütün kurtarılmış bölgeleri, savaş alanı, özerklik ilanları haline dönüşmesinde bir numaralı sorumlu sizsiniz!

Güvenliğin ellerini kollarını bağlayan sizsiniz! Silahlı kuvvetlerin tüm müdahale başvurularını geri çeviren de!

“Çözüm süreci” bahanesi altında, terörün şimdi kurtarmaya çalıştığınız kentleri ele geçirmesini seyreden, göz yuman sizsiniz!

Her zaman bir bahaneniz vardır, tıpkı Cemaat konusunda yaptığınız gibi, PKK konusunda da “vayyy aldatıldık!” yalanına sarılan da sizsiniz.. Çünkü her şeyi görüyordunuz, biliyordunuz.. MİT’in önünüze çok kalın dosyalar koyduğu yüzde yüzdür. Benzer dosyaların askerin kasalarında yığıldığı da.

Terörü biriktirdiniz

Siyasi hesabınız yoksa, topyekün bir savaş açarak, PKK’yı büyük bir saldırıyla bölgeden “temizlemeye” kalkışmak mıydı? Bölge insanlarına ve tüm ülkeye hayatı dar etmek bahasına?

PKK’nın her zaman kentlere saldırma azmini göz ardı mı ettiniz de, şimdi terörle yaşamaya alışın diye, halka ölmenin dışında seçenek bırakmıyorsunuz.

Acının, yasın üzerinden siyaset yapılmaz. Ama yaşadıklarımızın tümüne baktığımızda, hepsinin yarınki hesaplarla doğrudan ilişkisi var gibi gözüküyor. Milleti daha baskılı bir rejimin gerektiğine inandırmak gibi.

PKK vahşi. Öldürme üzerine kurulan bir makine gibi. Kazanacağı bir şey yok. Kürt gençlerini de telef ettiriyor. Çok yönlü bir acı.

HDP kaybetti. Halkına da kaybettiriyor. Kızılay cinayetlerini kınamanın ötesinde, PKK’ya karşı çıkarak sivil bir Türkiye partisi olmaya cesareti yok. Neyi savunursanız savunun, ama silahsız, tehditsiz, düşünce temelinde..

Kafanıza dayalı PKK silahından mı korkuyorsunuz. Haklı olabilirsiniz. O zaman siyasetten çekilin, yerinizi korkmayanlara bırakın.. Ama görnem bu bile değil. Aynı kulvarda yürümeyi tercih ediyorsunuz. Bu da size kaybettirecek, ülkeye başkanlık rejimini getirten olacaksınız.

17 Mart 2016 Perşembe / Bilim ve Siyaset- Cumhuriyet