CHP-MHP Adaylarını Açıklasın / Basın özgürsüzlüğü: 4 rapor onaylıyor

Yine dillerine düştünüz, diyorlar ki sizler için, bir aday bile açıklayamıyorlar, bizi bekliyorlar, aslında doğru da yapıyorlar, çünkü seçilecek adayı biz açıklayacağız. Ne diyeyim, epeyce doğru... Neden kıbleniz AKP ve kararlarına yönelik? Neden bağımsız hareket edemiyorsunuz?! Ne bekliyorsunuz?

AKP’nin adayı belli, RTE! (Veya az olasılıkla Gül!) Farkeder mi sizler için?

RTE bekletiyor sizi, oynuyor sizle, danışıyoruz, istişare ediyoruz, diye diye adaylık açıklamasını erteliyor de erteliyor.. Sonunda, sanki bütün milletin üzerinde mutabakat kaldığı tek adayı açıklayacak! Haziran’ı bulur bu! Böylece size nal toplatıyor.. Onu bekledikçe daha baştan kaybettiniz zaten..

RTE’nin de Gül’ün da isimleri en çok bilinip tanınanlar.. Toplumda fazla propagandalarına gerek yok.. Diyorlar ki, göstereceğiz ve seçtireceğiz. Oysa sizlerin gösterebileceği adayların ülke çapında tanıtılması gerekecek.. Zamana, halka sevdirmenize, beğendirmenize, tanıtmanıza ihtiyacınız 100 kat fazla...

Yoksa, biz zaten bunu yapamayız, mı diyorsunuz.. Yani havlu mu attınız..

RTE’YE KARŞI SEÇENEĞİ İNŞA ETMELİ

Partili bir aday mı düşünüyorsunuz.. Yoksa, gerçekten mümkün en büyük çoğunluğu temsil edecek bir aday üzerinde mi duruyorsunuz. Eğer partili aday göstermeye hazırlanıyorsanız, bu demektir ki RTE’yi baştan seçtiniz.. Cumhurbaşkanlığı makamında, bence partilerüstü bir insan düşünmelisiniz. Niye orada bir CHP’li bir MHP’li aday otursun ki? Ayrıca böyle imkansız bir şeyi niye zorlayasınız ki?

Orada, sağduyunun, ortak aklın, demokrasinin bir adayı olmalı. RTE’ye karşı, ülkeyi bütünleştirecek bir politika geliştirmelisiniz.

RTE’nin bütün güçler ve bütün otoriteler bana, astığım astık kestiğim kestik politikasına karşın..

..toplumda kuvvetler ayrılığına, hukuka sonuna kadar saygılı, adaletin tarafsızlığını kuracak, hükümet icraatlarını da denetleyebilecek ve ülkede dengeyi sağlayabilecek bir Cumhurbaşkanlığı makamının inşa edileceğini ilan etmelisiniz..

Yoksa bu millete, bir ciddi Karşı Seçenek sunmaya ve bu karşı seçeneği inşa etmeye ihtiyaç mı yok..

GÜL DENKLEMİN DIŞINDA HALA

Gül, bu koşullarda ben denklem dışındayım, dedikten sonra, gördüğüm kadarıyla, Başbakanla iki kez görüymesine rağmen, hala deklemin dışında duruyor. “Başbakanın istişareye ihtiyacı var” sözü bunu gösteriyor. Gül, kurucu ortak olarak danışmanlık hizmeti veriyor.. RTE, Gül’ü partisinin etrafında bağlamış gözüküyor. Sanırım konuşmalar “partimizin geleceği” falan filan üzerinde sürüyor.

Herşey RTE’nin üç koltuk üzerinde kesin egemenliğinin nasıl sağlanacağı ve kurulacağı üzerinde seyrediyor... Gül mü? Hele 2015 genel seçimleri gelsin.. Kesin milletvekilliğine aday gösterilir ve kesin seçilir..

Eğer RTE Cumhurbaşkanı seçilirse, 1 yıl, anayasaya aykırı bir başkanlık sürdüreceği açık. AKP’de milletvekilerini belirleyecek.. Başbakanı belirleyecek... hatta kampanya bile sürdürebilecek.. Sorumsuz Cumhurbaşkanı değil mi? Faaliyetlerinden ötürü kim hakkında dava açabilir ki?

Başbakanın Cumhurbaşkanlığı üzerine Gül dahil yaptığı bütün uzatılmış temaslar, sözde görüş alıp vermeler, RTE’nin Başkanlık Sistemi’ni partisine, bütün kurullara, Gül dahil, itirazsız kabul ettirmeyi ve onaylatmayı amaçlamaktadır... Başka da hiç bir amacı yoktur.. Bunu görmüyor musunuz?

BASIN ÖZGÜRSÜZLÜĞÜ: DÖRT RAPOR DA ONAYLIYOR

Star gazetesi manşet atmış.. Vayyy Soros destekli Freedom House, Türkiye’yi kötü göstermek için çalışıyor.. Türkiye’yi nasıl basını özgür olmayan ülkeler kategorisine düşürür!

Tamam kardeşim de, Türkiye’de basın özgürlüğü konusunda tek ciddi araştırmayı bu adamlar yapsa, tartışırız.. Ama, Freedom House’dan başka 3 kuruluşun raporları, değerlendirmeleri daha var ve hepsi benzer şeyleri söylüyor ve birbiriyle örtüşüyor!

Bunları ne yapacaksınız? Basın özgürlüğü konusundaki bütün evrensel raporlar, Hey Türkiye Nasılsın kitabında var.. Star’a bir tane göndereyim. Kime, Mustafa Karaalioğlu’na mı? Örnekler:

Sınır Tanımayan Gazeteciler: Türkiye iki yılda 16 basamak geriledi ve 154.sıraya düştü! Bu saygın kuruluştaki sıramız şöyle:

2005 > 98. ; 2006 > 100.

2007 > 101. ; 2008 >103.

2009 > 123. ; 2010 > 138

2011 > 148. ; 2012 > 154

Sayın Ahmet Davutoğlu bizlere “Freedom House Raporunu reddedin” çağrısını yapıyor ya... Peki Sınır Tanımayan Gazeteciler’in Türkiye’nin basın özgürlüğünde muhteşem düşüşünü gözler önüne koyan bu raporunu ne yapacağız? Lütfen, onu da reddedin çağrısı yapın, eksik kalmasın!

Gazeteciler Koruma Komitesi (CPJ) de var sırada. Bu da Davutoğlu’nun, Star ve yandaşlarının gözünden kaçmış mı? 2012 raporunda, “Gazetecilerin hapsedildiği ve muhalefetin suç sayıldığı ülke” ilan edilmiştik. Diyor ki “Yetkililer, dünyanın yakın tarihte gördüğü basına karşı en amansız savaşlarından birini açtı.”

The Economist Intelligence Unit de her yıl dünyada Demokrasi Endeksi araştırması yayımlar. 2013’deki raporunda, Demokrasi, Kusurlu Demokrasi, Melez Ülkeler ve Otoriter Ülkeler kategorilerinde, Türkiye’yi Melez Ülkeler arasına yerleştirdi. Ama hep oradaydık zaten. Türkiye’yi değerlendiren 5. Madde: “Gazeteciler üzerinde baskı ve tacizler medyanın bağımsızlığını zedeleyecek ölçüdedir.”.. Tabii şu da var: “Yolsuzluklar yaygınlaşma eğilimi gösterirken, hukuk devleti kavramı sarece kağıt üzerinde kalmaktadır..”

Bu raporların hepsi sinsi sinsi iktidarınızı yıkmak için hazırlanıyor, valla hiç biri doğru değil.. Hepsi dış düşman.. kahrolsunlar!

--6 Mayıs 2014 Salı / Bilim ve Siyaset - Cumhuriyet

Cumhurbaşkanlığı, Vıdı Vıdı; Geleceği Seçmek

Kılıçdaroğlu haklı, basını da eleştiriyor, beni de!.. Nasıl bir Cumhurbaşkanı olmalı, konusunu tartışan yok diyor..

AKP’nin Cumhurbaşkanlığına göstereceği aday üzerinde her gün laf salatalığı yapıyoruz.. “Ete soğan doğruyoruz.” Anlaşacaklar mı anlaşamayacaklar mı, kim kimi yiyecek.. Çankaya’ya hangisi adaylığını koyacak.. o muuuu, bu muuuu... Sanki ikisinden birisinin seçilip oraya oturacağı mutlakmış gibi.. Veya, önemli olan birisinin oraya oturmasıymış gibi.. Evet birisi çıkacak, ama nasıl birisi, nasıl bir anlayış, bakış, program, öngörü ile?

Şüphesiz, kimi oturacağı önemli, iktidar partisi içindeki hareketlenmeleri yakından izlemek ve yorumlamak önemli, ama bu seçime daha geniş bir açıdan bakmayı engellememeli..

Kılıçdaroğlu’ndan önce Cumhuriyet Bilim ve Teknoloji dergimizin değerli yazarı Doğan Kuban hoca Gazete için yazdığı, henüz yayınlanmayan Cumhurbaşkanı Seçiminde Geleceği Seçeceğiz başlıklı yazısında bu konuya dikkati çekiyor ve şöyle diyor:

“Cumhurbaşkanı hiçbir politik ya da ideolojik vesayet altında olamaz. Ama ülkenin geleceğine ilişkin evrensel vizyonun vesayetini ya da yönlendiriciliğini ret edemez. Çünkü böyle bir ret, ülke için intihar anlamına gelir. Bugünü ve geleceği kuran bilim ve teknoloji için özgür eğitim gerektiriyor. Bilimsel özgürlük ise demokrasi gerektiriyor. Bugün demokrasi en başta eğitim ve araştırma özgürlüğü demek. Bunlar Cumhurbaşkanının izlediği politikalar olmak zorunda. Bu politika Cumhurbaşkanlığının temel görevidir..”

Ve Hoca, muhalefet partilerini de bu konuda “içeriksiz siyasi parti söylemlerine” dönüştürme tehlikesi konusunda uyarıyor. Ve diyor ki:

“Cumhurbaşkanı mı ülkeyi kurtaracak, yoksa doğru saptanmış yönler ve onlara ulaşacak örgütlenmeler mi? Çağdaş toplumların hepsinin, gelecek vizyonu politik vizyonundan daha ağır basan, rasyonel düşünen devlet adamlarına ve başkanlarına gereksinimi var... Biz Cumhurbaşkanı seçmiyoruz. Bir gelecek, bağımsız özgür çağdaş bir gelecek seçiyoruz.”

BİLİMSEL SÖYLEMİN YOL GÖSTERİCİLİĞİ

Türkiye, ülke olarak, ekonomik üretim, yüksek kaliteli özgür eğitim ve düşünce özgürlüğünü hedefleyen yeni bir bilimsel söylemin egemenliği altına girmezse, gelecek gerçekten karanlıktır. Aksi taktirde ve şu aşamada, önümüzde tek seçenek, sıradan bir İslam ülkesi derekesine düşme tehlikesidir.

“Devlet”in, yani tüm ülkeyi temsil eden Cumhurbaşkanlığı makamının, ve o koltuğu dolduracak kişilerin, partilerin üstünde ve onlardan farklı olarak, Türkiye’nin geleceği için bir vizyonu programı olmalıdır. Partiler gelir gider ve iktidarları orada kalma süresi ile sınırlıdır. Genellikle hiç biri, kısa vadeli politik getirisi olmayan uzun vadeli plan ve program izlemez.

Peki, ülkenin-devletin, uzun vadeli geleceği programı var mı ve bu ne olmalı? Cumhurbaşkanlığı seçimlerine ve seçilecek kişilere bu açıdan bakılmalı..

AKP 2023 VİZYONU ÜLKE İÇİN AÇMAZDIR

Şimdi AKP ve yandaşları, iktidarın 2023 uzun vadeli programı var ya, diyordur. Haaa, evet, 2071 programı da var!

2023 programı, tam bir laf salatasıdır. Türkiye’ye geleceğe taşıyacak değil, geleceksiz bırakma projeleridir.. Mesela, ihracatı 1 trilyon, ithalatı 1 trilyon, ekonomide 10.büyük ülke.. Bunun alt dilimlerinde ise İstan ul Kanalı var. Kuzeyde havaalanı ve Kuzey ormanlarında ve Karadeniz sahillerinde bir iki tane daha İstanbul için uydu kent.. Tünel münel.. Alt geçit üst geçit... Atatürk havalimanını kaldırma ve arazisini yağlamama... Kentsel dönüşüm adı altında, büyük rantlar.. Ormanları ve kıyıları, ekonomik faaliyet adı altında talana açmak.. Irmak bırakmamak; dağı – tepeyi, sit alanlarını, tarihi ve doğal güzellik alanlarını inşaatçılara peşkeş çekmek..

AKP’NIN 40 ÖYKÜSÜ DE İNŞAAT ÜZERİNE

Ayının 40 öyküsü vardır, hepsi ahlat üzerine meseli gibi, RTE ve ekibinin de 100 projesi vardır ve hepsi de inşaat-rant, doğal ve tarihi olan herşeyi yağma, bozma ve ekonomik faaliyete dönüştürme üzerinedir..

Pardon, bir de herkesin 3-5 çocuk sahibi olması, eğitimi tepeden tırnağa imamhatipleşme, RTE’nin özgürlük anlayışı çerçevesinde hareket eden bir toplum, özgür bilim ve düşünceyle toplumsal yaratıcılığı geliştirme yerine tamamen imamlaştırılmış bir üniversite sistemi... Muhafazakarlığı tepe yapmış, içe kapanmış bir Ortadoğu İslam ülkesi..

***

Bırakın bu “program”ın siyasal ve toplumsal yönünü, ekonomik yönü bile, ülkeye bir adım sıçratmaz.. Yüksek teknolojinin ihracatınızdaki payının %1,4 / 1,9 olduğu bir ülke, neyin gelecek hesabını yapabilir.. Ulaşılan 11 bin dolar yıllık ortalama gelir, 14 bin dolara kadar ulaşsa bile, hapishaneye tıkılmış bir ekonomik yapı manzarasından öteye geçemez. Bunu ben değil ekonomistler diyor.

İnşaatla çağdaş ve rekabetçi bir ekonomi yaratamazsınız. Ancak ranta dayalı bir tüketim toplumu içinde kalırsınız.

AKP’nin vizyonu kısa vadeli ticaret, kısa vadede bol para kazanma, daha ucuz emek, devletin eline bakan ve nüfusun büyümesi ve kısa vadeli siyasetin sandık demokrasisi için oyuncağı olmasıdır..

Evet, şimdi soralım, Cumhurbaşkanlığının, partiler ve ideolojiler üstü, ülkeyi tuzaklardan uzaklaştıracak ve geleceğe taşıyacak hedefi olmalı mı, yoksa orası bir Noter mi kalmalı.

İktidarların çapsız ve gelecek vizyonsuz, demokrasiyi yokeden, eğitimde özgürlüğü baskılayan politkalarını, bunlar ülkeyi batırır, diyerek, yol gösterecek bir Cumhurbaşkanına ihtiyacı var mı yok mu?

Buna uygun bir kişiyi tartışmalıyız..

---5 Mayıs 2014 Pazartesi / Bilim ve Siyaset - Cumhuriyet

Hey, Vicdansız Adam (Balyoz), ve Davutoğlu Basın Özgürlüğü

Ordu’ya kumpas kuruldu, denildiği andan itibaren, subaylara kurulan allahın belası tuzak, Erdoğan iktidarı tarafından da siyasi ve resmi olarak kabul edilmiş oldu. Yani ortada hukuki dava ve yargılama sıfır.. Ama insanlarımız içeride... Bir bir öldürülüyorlar.. Kurmay Albay Murat Özenalp, yaratılmış bir beyin kanaması cinayeti ile Mamak Askeri Cezaevinde ailesinin gözü önünde öldürüldü.

İktidar, kurdukları ortak kumpası, eski müttefiki ve bugün candüşmanı Cemaat güçleri üzerine yıkarak, sözde işin içinden sıyrılacak, işlediği ortak suçtan sözde kurtulacak, ama bunu bile başaramıyor. 

İçeride dışarıda büyük bir nefret birikimi yağmur bulutlarına dönüşüyor, subaylar üzerindeki kumpas, İzmir ayağında da rezil bir şekilde sürdürülüyor. Herkes aval aval seyrediyor.. Yaşanan büyük adaletsizliği, haksızlığı içimize sindiriyoruz. Bir toplumun insanlığının yavaş yavaş ısıtılarak kaynar su içinde öldürüldüğü zamanları yaşıyoruz..

Hepimiz birer aptal kurbağaya dönüştük, vraklayamıyoruz bile.

Allah kahretsin, o oraya çıkacak bu buraya, o onu dedi bu şöyle konuştu, diye incir çekirdeğini doldurmayacak zırvalıklar üzerine, yaz baba konuş baba.. 

Ama bu adamlara sormayı unuttuk:

Suçsuz yere içeride subaylar yatıyor, sahtelikleri bin kez kanıtlanmış delillere ceza verdiler, hepsi bir bir öldürülüyor içeride, geride kalanları özgürlüklerine nasıl kavuşturacaksınız, bu kanı nasıl temizleyeceksiniz, yargıç ve savcı kılığında hala dolaşmakta olan sahtekarların cübbelerini nasıl çıkartacaksınız ve çıplak bırakacaksınız milletin önünde ki, bir daha vicdanlarını satmasınlar, anayasa ve yasa adamı oldukları asla unutmasınlar?

Adalet falan vızgelir tırıs gider.. Burada adaletten konuşmuyoruz. Adaletsizliklerden bahsetme zamanı çoktaaan geçti.. Bu kavramlar benim için iki yıl önce tükendi. İlk Balyozun içine bakıp, orada kımıl kımıl solucanları gördüğüm zaman.. O andan itibaren, artık, insanlığından uzaklaşmış, kimliğini yitirmiş insan kılığında ucubelerin esirleri vardı içeride sadece..

Ey iktidarın Cumhurbaşkanı adayları, vicdanlarınız sızlamıyor mu hala, bu haksızlık dönüp dolaşacak ve sizleri taa kalbinizden vuracak, haberiniz olsun.. Siz ki durmadan mağduriyet şampiyonusunuz.. İçeride yıllardır yatanların mağduriyetleri yanında, sizin ileri sürdüğünüzün değeri, bir incir çekirdeğini bile doldurmaz artık..

Ülke içinde yarattığınız mağduriyetler, iktidarınızı boğacak büyüklüklere, dağlara tepelere ulaştı.. Bir şeyler yapın, hemen, derhal, vakit geçirmeden...

Öncelikle, hemen özgürlüklerine kavuşmalarını sağlayın.. Nasıl yaparsınız bilemem, büyük haksızlıklar söz konusu olunca, bugün sahip çıktığınız bütün hukuksal süreçlerin zerre kadar bir anlamı kalmadığını görün..

 Ama bu yetmez, insanlara bütün onurlarını, gururlarını, bütün hak ve hukuklarını geri verin, birer “Büyük Haksızlığa Uğradı, Milletçe Özür Dileriz” madalyası ile birlikte..

BASIN ÖZGÜRLÜĞÜNDE MUHTEŞEM DÜŞÜŞ Ve...

Freedom House, saptadığı çok sayıda kritere göre, ülkelerin ne kadar özgür oluklarını, ayrıca basın ve internet özgürklerinin derecesini ölçer her yıl. Bu kıstaslara göre ülkeerin fotoğrafları çekilir. Türkiye, siyasal, hukuksal insan hak ve özgürlükleri açısından “yarı özgür ülke” kategorisinde, yıllardır.. Tabii basın özgürlüğümüz de “yarı özgür” statüsündeydi.

“Hey Türkiye Nasılsın” kitabımda, bu uluslararası nesnel ölçümlere yer verir ve değerlendirmelerimi yaparken, basın özgürlüğünde nasıl olur da hala yarı özgür konumunda oluruz ve özgür olmayan kategorisine düşmeyiz diyordum.. Çünkü içinde yaşadığımız basın özgürlüğü sürecini birebir bilen ve yaşayan bir insan olarak, Freedom House’un kriterlerine göre, en alttaki kategoriye düşmemiz gerektiğini görüyordum.

Türkiye’de basın özgürlüğünde bir önceki yıl (2013 raporu) Avrupa’da sonuncu sırada, 56 kötü puanla dünyada 120.sırada ve kısmen veya yarı özgür kategorisindeki ülkeler arasındaydı.

Daha önceki yıl ise 54 kötü panla 116.sıradaydık (2012 raporu). Yani basın özgürlüğünde aşağı doğru muhteşem bir düşüş yaşıyorduk!

Şöyle yazmışım kitapta: “Basını özgür olmayan ülkelerle aramızda sadece 8 ülke kaldı” (sayfa 99).  Ve şunu da yazmışım şimdi açıklanan rapor için: “Kuşkusuz 2014’te açıklanacak raporlar, daha karamsar bir tablo ortaya koyacak” (sayfa 101).. bunun nedenlerini de açıklıyordum kitapta..

Ve o karamsar tablo şimdi önümüzde: Puanımız 62’ye çıkmış ve 17 ülke gerileyerek, 134.sıraya düşmüşüz!

Freedom Housa iktidarın medya patronlarıyla nasıl iç içe girdiğine vurgu yapıyor Rapor. Yani iktidar, medyayı iktidarlaştırıyor.. Bunu saptamamak için aptal olmak gerekiyor.

... DAVUTOĞLU’NA İKİ SÖZ..

Dış İşleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, gazetecilerimiz bu raporu reddetmeli, Türkiye'de basın başka ülkelerde olmayacak şekilde özgür, buyurmuş.

Emredersiniz, Sayın Bakan!

Sanırım Siz medya-basın derken, kastettiğiniz ve bildiğiniz, havuz medyanız, iktidar medyanız, yandaşlarınız..

En son Karamehmet’in medyasına, Akşam’a falan el koydunuz, TMSF kanalıyla derhal yandaş medyaya dönüştürdünüz.. Gazetecilik yaparken, iktidar gazeteciliğine dönüştürdünüz.. Sizden olmayanları kovdunuz..

Milliyet patronunu, Başbakan karşısında ağlayacak hale getirdiniz..

Ya belleğinizi zayıf, ya bütün bunlardan haberiniz yok ve Ay’da yaşıyorsunuz..

Ya, yandaşlar dışında nasıl başka basın olur diye düşünüyorsunuz..

Veya biz gazeteciler salak ve aptal yerine koyuyorsunz..

Ama hiç birinin, bulunduğunuz makam için bir geçerli mazeret olamaz. 

Sıradan vatandaş olsanız, hepsi mazeret olabilirdi..

---4 Mayıs 2014 Pazar / Bilim ve Siyaset - Orhan Bursalı 

Taksim Travması

Yaşasın 1 Mayıs diyerek başlayalım, her nerede olursa olsun, evde, işyerinde, sokakta, hapishanede, denizde.. ister polisin gaz, jop ve toması karşısında.. Emeğin bayramı kutlu olsun.

Taksim, yasak.. Kimin nerede kutlayacağı, nerelerin serbest olduğu, umurumda değil. Beni yasaklar, yasak yerler ilgilendiriyor. Gelecek yıl da Kadıköy yasak.. CHP de yapamayacak orada miting.. Bu gidişle muhalefet gösterilerini dağların eteklerinde, kuş uçmaz kervan geçmez deniz kenarlarında yapar. TV’lere de birer emir... Kimsenin de haberi olmaz.. Neee, İstanbul’da miting mi vardı dün? Nasıl olsa, iktidar cart etse, nerede olursa olsun kameralar koştura koştura yanına gideceği için, duyurulmama gibi bir sorunu yok..

İşte, neden Muktedir’in, başından beri medyayı tam bir abluka altına almayı bir numaralı işi yaptığını.. çeşitli gazetelerde ve televizyonlarda kendine yakın bir dizi alo bilmem kimleri devreye soktuğunu... onlar görevlerini yapmazsa, dünyanın taaa dibinde olsa telefonla, uyduyla bile arayıp hey ne yapıyorsun sen, o görüntüler nedir, çıkar o altyazıyı oradan diyecek kadar makamını küçülttüğünü.. anlayın ve anlatın artık.

Millet duymasın, konuşmasın; iktidarının protesto edildiğini, sokaklara döküldüğünü görmesin..

Muktedir ve adamları dünyanın her yanında “ileri demokrasi” cambazlığı yaparken, iletişim özgürlüğünü, basın özgürlüğünü, yayın özgürlüğünü, haber alma özgürlüğünü neden küçültüp küçültüp kıç ceplere girecek kadar yok etmeye çalıştığını.. anlayın artık..

Muktedir geçen gün kendini yineliyordu: Bakın hakkımda neler diyorlar, diktatör olsam bunları diyebilirler mi?

TEK ÖLÇÜ VAR, BASIN İLETİŞİM ÖZGÜRLÜĞÜ

Türkiye gibi, dünyanın merkezlerinden birinde olan ülkede, diktatörlüğün uygulama koşulları da ona göredir.. Muhalefet diktatör der ama hiç umursamazsın, çünkü bu sesin yayıldığı alanı zaten her gücün ay sınırlaya szınırlaa küçültmüşsün.. Diktatör sesi, yolsuzluklar, rüşvetler, rezillikler, doğayı katletmen, kentleri yaşanmaz hale getirmen... yüksek perdeden çıkmadığı için ülke çapında yankılanmaz; yankı halkaları her geçen zaman içe doğru küçülür küçülür küçülür..

Diktatörün diktatörlüğünü anlatacak en iyi şey günümüzde, medya ile ilişkisidir.. Bu ilişkiye bak, kimin dünyada diktatör olduğunu anla.. Twitter’a koyduğu yasaktır, bütün medyayı, iletişimi kontrol isteğidir.. Ülkesinin iletişim, medya, haberleşme özgürlüğünde dünyadaki yeridir.. Nasıl en altlara doğru gittiğidir..

Diktatörü anlamak için, yargı ve hukuk üzerindeki kontrolüne bakmak yeter..

Diktatörü ülkede tek denetleyecek ve dengeleyecek güç yargıdır.. Özel olarak da tek güç Anayasa Mahkemesi’dir.. Diktatör bu nedenle yargıyı kontrole,  medyanın yanısıra en büyük önemlerden birini verir. Anayasa Mahkemesi’ni sanki memuruymuş gibi zılgıt çeker, saldırır..

ÜÇ YIL, MUTLULUĞU ÇOK GÖRDÜ

RTE, kentin en önemli alanlarında kendisine ve iktidarına karşı protesto seslerinin yükselmesine tahammül edemiyor. Olay bu kadar basit..

2008-2009 yılları (ve daha önceleri de) emek yanlıları Taksim yasağını kaldırmak için AKP iktidarına karşı kanlarını terlerini döktüler.. 2010’da baktık ki iktidar 1 Mayısı bayram ilan etmiş ve 32 yıl sonra Taksim’i açmış, üstelik Taksim’e pankartlar asmıştı, yasağı kaldırdık, bayramınız kutlu olsun diye.. Tek allahın kulunun burnu kanamadığı gibi, büyük bir bayram ve şenlik havasında mutlulukla rüzgarları esti.. 2011’de de büyük bir çoşku ile yüzbinler Taksim’e aktı.. Büyük bir barış seli halinde! 2013’e gelince.. yayalaşma falan ayaklarıyla Taksim’i kapattılar, yine meydan savaşı verdiler, ulaşımı kestiler, uçaklarla diğer kentlerden polis gücü getirdiler, biber gaz derken onlarca yaralı..

Mayıs’ın sonunda da, Taksim’i Gezi Parkı’nı yoketme planlarına karşı büyük direniş patladı.. Ülke çapında nefret rüzgarları biçti iktidar, eyvah yıkılıyorum diye tir tir titredi..

Peki 2010’de ne oldu da Taksim’e izin vermişti? Çünkü 12 Eylül’de Anayasa Referandum’u vardı ve yetmez ama evetçilere bak yasağı kaldırdı lafı gerekti..

NASIL YAPAMAM, TRAVMASI

Taksim, özel olarak AKP iktidarının ve liderinin Taksim’i istediği gibi satıp savma projelerinin karaya vurması karşısında, “Ben ki büyük muktedir, herşeyi yaptım ve yaparım, ama nasıl olur da Taksim’de planlarımı gerçekleştiremem” travmasıdır..

Bu kadar basit ve sıradandır olay..

Bir intikamdır Taksim’in yasaklanması.. Hem de, bundan sonra yükselecek protesto seslerinin, ükenin merkezinden halka halka yayılmasının önünü kesmek.

Padişahın içki yasağını koyup kaldırması gibi.. Muktedir, gönlü isteyince yasağı kaldırdım diyor, istemeyince koydum.

Anayasal hakkın gaspıdır Taksim yasağı..

Bugün... Bugün olmazsa yarın.. Olmazsa öbür gün..

Ama mutlaka emek ve dayanışma bayrakları Taksim’i durmadan sarıp sarmalayacaktır..

Kazasız belasız, kimsenin burnu bile kanamadan, son anda iktidara akıl egemen olur umuduyla..

Emekçinin dayanışması kutlu olsun!

---1 Mayıs 2014, Perşembe / Bilim ve Siyaset - Cumhuriyet

AKP’yi İktidarda Tutan Ne?

Bu soruya akılcı, nesnel, geçmiş seçim deneyimlerini de yorumlayarak, doğru dürüst bir yanıt veremeyen, bugünü de, seçimlerin ve ülke koşulların dinamiklerini anlayıp politikalar üretemez.

Bunda hemfikir miyiz?!

O zaman:

Kafanızdaki bütün “dogmaları” boşaltın.. Seçmen ve ülke durumu hakkında çok kalıp, değişmez doğmalarınız/doğrularınız varsa, fikir ür(e)temez ve durumu anlamak için çaba sarfetmetmeyiz.. Böyle olunca, değiştirme çabaları da sıfır noktasında durur!

Mesela, sosyal medyada, dünkü yazıma gelen yorumlardan bir-ikisi şöyleydi: “Bu ülkede CHP ağzı ile kuş tutsa oy vermeyecek kemik bir seçmen var.” “Bu ülkede milletin din bağnazlığı o kadar derin ki, artık Türkiye dincileşti… Her şey boşa”

Eğer öyleyse, herkes kendi işine demekten başka yol yok.. Siyaset bitti, sahile çıkabiliriz!

Bu konuda bana dadananlar var, içeriden dışarıdan.. acaba AKP’li trollerin bir kısmına böyle görevler mi verildi diye merak ediyorum! Onlara veya umudunu yitirenlere, dogmalara saplananlara güle güle!

Biz işimize bakalım..

***

Ana etkenleri sıralayalım:

· Seçmenin siyasal dinamizmi,

· Seçmenin, ülkenin ekonomik dinamizmi,

· Seçmenin dini ideolojik dinamizmi,

· Seçmenin kültürel dinamizmi...

· Ülkenin içinde bulunduğu varsayımsal büyük dış tehlikeler,

· Geçmişten gelen toplumsal miras,

· Ve, iktidar partisinin dinamizmi ile seçmen ilişkisi..

***

Hayır, bugün bir yorum veya hazır görüş belirtmeyeceğim.. Herkes düşünsün istiyorum.

Yukarıdaki, seçmenin davranışını belirlediğini düşündüğüm ana etkenlerden, bazıları ön plana çıkar ve seçimde etkileyici olur.

Hepsinin şu veya bu oranda seçimlerde etkisi vardır..

Bazılarının oranı biraz daha fazla olabilir (varsayılan taban etkenler).

Ama bu taban etkenler de sabit değildir, koşullara göre azalır veya çoğalır.

***

Ben burada örneğin acil ve öncelikli olarak, iktidar partisinin özellikle son iki genel seçimde, 2007 ve 2011, (yerelleri de katarsak, +3), iktidarı yükseltip yüzde 50’ye vurdurtan ve yerel seçimlerde de yüzde 43,5-45,5 oranında oy desteği sağlayan etkenleri öğrenmeye öncelik veriyorum... En güncel durumu anlamak önemli..

***

***

Şimdi bir görüntüyü akılda tutalım: AKP’li kızlar ve kadınlar başta, kutsal mabede girmişler gibi, bir salonda resimleri asılı Erdoğan’ı öpüyor.

Gözümün önünde neyin canlandığını kestirebilirsiniz: Kiliseye girer girmez hemen önüne çıkan İsa’yı, kilise azizi vb ikonalarını öpenleri.. Gelenektendir bu...

***

Şimdi soruyorum:

AKP 12 yıl içinde, kaç milyon insana “sınıf atlattı”?

Yani:

1)   Yoksul kesimden kaç milyonu, ekonomik olarak bir kademe yükseldi?

2)   Bir kademe yukarıdaki, zarzor ama geçinen, kaç milyon seçmen, orta halli duruma geçti?

3)   Orta halliden, daha yukarı gelir seviyesine, kendi işini kurma ve daha rahat para kazanma düzeyine geçenlerin sayısı nedir?

4)   Köylerde kaç milyon insanın gelirinde yükselme oldu?

5)   Seçim ve özel zamanlarda dağıtılan kömür, yiyecek gibi doğrudan yardımların, ailelerin bütçesine yıllık katkısı ne kadardır ve bu ailelerin / seçmenlerin sayısı nedir?

6)   AKP’li belediyeler çevresinde, yılda kaç aileye/seçmene düzenli/düzensiz ne kadar yardım yapılıyor, bu yardımların yıllık parasal karşılığı nedir ve kaç milyon seçmen bundan yararanıyor?

7)   350 milyar dolarlık dış borcun, ne kadarı bankalar kanalıyla halka kredi olarak aktı ve halk bu paraları nerelerde kullandı ve ne kadar ekonomik memnuniyet sağladı?

8)   KÖYDES’in köylere desteği, çözdüğü sorunlar, yol, su vb.. nedir ve bunun seçmen üzerindeki etkisi nasıl ölçülür?..

9)   Eksik bıraktıklarım mutlaka vardır.

***

Nesnel durumun fotoğrafını çekmeden, en azından, iktidarın halka ilişkisinin ekonomik dinamizimini anlamamız ve iktidara süren desteğin içeriğini kavramamız olanaksızdır.

Dünkü yazımda bir noktanın altını çizmiş ve demiştim ki:

“Ama iktidarda olmanın ve ülke koşullarının dinamikleri, seçimlere en iyi hazırlanan muhalefeti bile iktidar yapmaz, yapmayabilir.”

Hani diyorlar ya, CHP muhalefet yapamıyor.. Veya, muhalefetin ne projesi var da, halk onları iktidara getirmiyor..

Ucuz beyinler çok bol bu ülkede..

Önce şunu bir çözelim, anlayalım ne nedir diye..

Bunu kim yapacak? Sizler, hepiniz, konuyu bilenler, bilgi sahibi olanlar..

Sonra, veya ayı zamanda temel etkenleri de bir bir tartışırız..

İyi şeyler çıkarsa, görüşler vb, valla buradan bir kitap yapmaya da ben hazırım!?

--29 Nisan 2014 Salı / Bilim ve Siyaset – Cumhuriyet

“Muhalefet Yok ki” Politikası

AKP’lilerin durmadan beyin yıkadıkları bir söylem var: İktidar karşısında muhalefet yok ki! Adam gibi muhalefet olmasını biz de istiyoruz, ama nerdeeee! Bu CHP’den adam olmaz... Hangisinin ciddi bir projesi var... Procesi olmayan partiye bu millet oy vermez kardeşim..

Kasıtlısından gerçekten bunu inanarak söyleyene kadar, papagan gibi beyin yıkıyorlar televizyonlardan tutun gazete köşelerine, millete atılan nutuklara kadar.. Adama bakıyorum, bir iktidar beyinsizi, ama nerede projesi muhalefetin diyor..

Aslında muhalefet saflarında da bundan son derece etkilenenler var. Buna göre CHP hiç bir şey yapmıyor, ortaya koymuyor, bu nedenle de milletten yüz bulamıyor.. CHP bi sokağa dökülse, millet peşinden yürüyecek ama ortada parti de yok lider de..

Peki bu söylemin amacı ve doğruluk payı ne? Gerçekten de CHP örneğin hergün bir proje halkın önüne koysa, halk da bunu beğense, önümüzdeki genel seçimlerde seçilip iktidara gelebilir mi?

Ben “parti politikacısı” değilim, koşulların eğrisi doğrusu neyse anlamaya ve yazmaya çalışırım. Köşenin de adı “bilim ve siyaset”.. Yukarıdaki suya tirit laflar sinirime dokunuyor artık..

“KARŞIMIZDA KİMSE DURAMAZ”

“Muhalefet ve projeleri yok ki millet oy versin”in içine bakınca, leş gibi iktidar propagandası kokusu geliyor. Milleti de buna inandırıyorlar: Kardeşim iş yapıyorlar, muhalefet de laf yapıyor- işi engellemeye çalışıyor..

Yoo hayır, bu yazdıklarımdan, CHP ve MHP gerekeni mükemmel yapıyor düşüncesini taşıdığım sonucu çıkmasın.. İktidarın yaydığı propaganda başka, muhalefetin gereğini yapıp yapamadığı başka..

Bu suçlamayı yapan yandaşlar, AKP’nin “ne büyük parti” olduğunu, onun karşısında hiç bir ciddi partinin tutunamayacağını, hiçbirinin de zaten bir iş yapma potansiyeli ve niyeti bulunmadığını yayıyor.. Yani, muhalefeti durmadan itibarsızlaştırma! En tepedeki zat da zaten bu aşağılama politikasını, Kılıçdaroğlu için günde beş posta, SSK müdürü- memuru, CHP müdürü hitabıyla sürdürüyor...

Muhalefette boşluk var, keşke ciddi bir muhalefet olsa, diyen yandaşlara artık ben de, “neden bir de muhalefet partisi kurmuyorsunuz, bunu da en iyi siz yaparsınız” diyorum.. Dahası: iktidarın pek çok projesi o kadar ülkeyi batırıyor ki, bunlara karşı muhalefet etmek ve iyisini göstermek bile başlı başına bir muhalefet biçimidir..

CHP ÜÇÜNCÜ KÖPRÜYÜ ÖNERSEYDİ..

Gelelim muhalefete...  2011 seçimlerinde CHP’nin gerçekten bir “yapmak istedikleri listesi” vardı. Proje demiyorum, çünkü iktidarın ağzında bu sözcük, kusturacak biçime geldi.

CHP’nin Aile Sigortası, özgün ve iyi hazırlanmıştı.. Ama “procen nerede” diyen kötüleme papağanları da bu kez “parayı nereden bulacaksın, kaynağını açıkla” diye ötmeye başladı. Yine CHP’nin emekliler için intibak yasası önerisini seçimlerden sonra AKP uyguladı.. Emeklilik maaşıma da bu sayede 300 lira zam geldi! Teşekkür CHP!

2011 seçimlerine CHP herhalde hayatının programı ile girdi! Ama aldığı oy %25,9 oldu.. Daha iyi anlatabilseydi, diyelim ki 1 puan daha fazla alabilirdi! Peki CHP diyelim ki AKP yerine, üçüncü köprü, kanal, Marmaray gibi projeleri geliştirse ve halka sunsaydı.. Acaba iktidar olabilir miydi?! Hadi biri bana bunun için “evet” desin!

CHP’ye esas olara  “sokak muhalefeti”ni önerenler var. Evet, çok iyi hazırlanmış, tematik büyük gösteriler tabii ki yapılabilir. Ama ne kadar ve nereye kadar.. Her türlü gösterinin zamanı, yükselişi, düşüşü var. Sanki işler normal gidiyor gibi görünen zamanlarda, sokağa dökeceğiniz yüzbinleri bulamayabilirsiniz. Bizim için hiç bir şey normal gitmiyor olan, büyük bir çoğunluk için henüz normal gibi gidiyor olabilir..

YEREL SEÇİMLERE ELEŞTİRİ

CHP’yi yerel seçimler üzerinden eleştirmeliyiz. Genel seçim havasında geçse de, adı üzerinde, insanlar belediye başkanı seçiyor! CHP’nin, ortaya dökülen rüşvet ve yolsuzluk davasından yararlanmaya yönelik Kılıçdaroğlu politikasını eleştirmenin fazla bir anlamı yok..

Ama yerel yönü unutuldu.. Kılıçdaroğlu bunu yaparken, adayların kampanyalarını yerel sorunlara, halkla bire bir ilişkilere odaklanması, ve bunun da çok güçlü bir kampanya olarak yürütülmesi doğru olurdu. Yer yer yapıldı..

Ama uzaktan görüldüğü kadar, adayları-meclis üyelerini belirleme oyunları, son ana kadar açıklanmayan adaylar, garantili seçim yerlerinde büyük numaralar da, CHP’yi bana göre resmen geriletti.. Klasik bir CHP manzarası! Açıklasanıza en az bir yıl önceden adaylarınızı, ve onun çevresinde alabildiğine örgütlenmeyi.. İzmir’in hesabını birileri verir mi, vermez mi..

Seçim öncesi en çok üzerinde durulan “bütün sandıklar kontrol altında, sandıklarda duracakların hepsinin isimleri belli, kuş uçmayacak” açıklamaları da önemli ölçüde palavra çıktı.

Yerel seçim sonuçları, başarısızlıktır..

AKP’nin de 2 milyon seçmen kaybı önemli bir başarısızlık ve önemli bir duyarlığın göstergesidir..

Ama iktidarda olmanın ve ülke koşullarının dinamikleri, seçimlere en iyi hazırlanan muhalefeti bile iktidar yapmaz, yapmayabilir..

Bunu da yazacağım..

---28 Nisan 2014 Pazartesi / Bilim ve Siyaset – Cumhuriyet

Anayasa mahkemesi: Varlık Yokluk Savaşı

Anayasa Mahkemesi Başkanı Haşim Kılıç, AKP’yi 2007’nin derin çalkantılı zamanlarında korumuştur. “Bizim mahalle” ona çok kızar; eşi türbanlı, Özal’ca oraya getirildi ve üstelik de hukukçu değil! Ayrıca AKP’nin kapatılmamasında baş rolü oynadığı söylenir! Şüphesiz, kapatılsaydı AKP, yeni bir parti ile bu kez belki de daha güçlü olarak seçimleri kazanırdı.

AYM 12 yıl boyunca AKP’ye zorluklar çıkarmadı. AKP yasalarına yapılan “Anayasaya aykırılık” iddialarını ne kadar nesnel değerlendirdiğinin hesabını yapamam, ama son yıllarda AKP ile sürtüşmelere girdiğini biliyoruz.

“Son yıllarda” sözü, RTE’nin müttefikleriyle giderek tüm bağlarını koparmaya yöneldiği, artık liberaller dahil hiç bir ittifaka ihtiyaç duymadığı, tek adam otoriter rejimini daha çok uygulamaya koyduğu ve üsüne üstlük hukuka karşı da savaş başlattığı zamanları kapsıyor.

***

Anayasa Mahkemesi’nin ne zaman ön plana çıkmaya başladı? RTE-Hukuku’nun tek geçerli hukuk yapılmaya başlandığında, Yargı’yı tamamen kendine bağlamaya yöneldiğinde, buna bağlı olarak da özgürlüklere sistematik saldırılarını arttırdığında, yanıtını verebiliriz.

Bu şu demektir: Artık kurumlar ve özgürlükler yoktur. Tek özgürlük, RTE’ye tüm siyasi kararlarında evet demek, her yaptırımına boyun eğmek özgürlüğüdür. RTE, ne diyorsa o! Ağzından çıkan herşey adeta adeta kutsal cümlelere bürünüyor, tv ve gazete köşelerindeki adamları hemen görev başı yapıyor..

Böyle koşullarda, ya RTE kulları olacaksınız, ya da varlığınızı savunacaksınız. Ortası yok.. Varlığınızı savunmanın yolu, şüphesiz ki özgürlükleri savunmaktan geçiyor.. Mesela twitter gibi sosyal medyada haberleşme özgürlüğünü...

Anayasa Mahkemesi de böyle yaptı.. Twitter’in “açılması” kararı evrensel hukukun (AİHM) özgürlükleri genişletici içtihatlarına tamamen uygundu.. Biliyorsunuz, RTE komik bir gerekçeyle, buna “gayri milli karar” dedi!

***

Mahkeme’nin RTE’nin hiç hoşuna gitmeyen belki de ilk önemli kararı, Gül’ün ikinci kez Cumhurbaşkanlığı seçilemeyeceğini öngören RTE yasasını iptaldir (Haziran 2012). RTE, Gül’ü bir vuruşta tasfiye edecekken, AYM buna engel olmuştu! Unutmadan: Gül’e bu fırsatı veren başvuruyu CHP yapmıştı!

RTE bunu unutmadı; o zaman da AKP’nin ağır topları, Mahkeme’yi dövdüler..

AYM, yargıyı iktidarın her türlü siyasi yaptırımına peşkeş çeken HSYK’yı, bakanlığın kuklası olmaktan da kurtaran kararlar verdi.. Şüphesiz, bu da RTE ve adamlarının derin şimşeklerini çekti!

Demiştim ki, AYM, bu kararlarıyla aslında, Anayasal varoluşunu korumaya çalışıyor. AYM, ya kendisini vareden Anayasa’nın yüklediği görevleri titizlikle yapacak; böylece hem Anayasayı hem kendi varlığını koruyacak, yargıyı RTE ve adamlarının tassallutundan koruyacak...Ya da sürekli tecavüz edilen, anayasal varlığı kuklaya dönüştürülen, kimliği yokedilmiş bir Yok-Kurum derekesine düşecek.

RTE anayasal kurumları tanımıyor. Son yerel seçimlerde de, “halk bize ne yapıyorsan doğru yapıyorsun, yürü yürüyebildiğin kadar” benzer şeyler söyledi.

***

Adalet Bakanı, Haşim Kılıç’ın açıklamalarına kükredi.. Herşeyin belirleyicisi olan Meclistir dedi.. AYM, Anayasal bir kurumdur, hükümetin yasallığını sürekli denetlemekle mükelleftir. Meclis ve halk, bu anayasal kurumu ortadan kaldırmadığı sürece, yapabileceğiniz tek şey varlığını kabul etmektir. İktidar olarak hukuka yargıya durmadan saldırı halindesiniz; ama bu kurumların yılda bir kez kendilerini savunmasını çok görüyorsunuz..

Varoluşlarını savunmaları, neden size bir siyasi muhalefet olsun! Anayasa Mahkemesi’ni getirdiğiniz nokta, bir tek adamın herşeyi belirleyiciliğine ve keyfi yönetimine karşı, Türkiye Cumhuriyeti’ni bir hukuk devleti olarak savunma noktasıdır..

AYM’nin tüm üyeleriyle fikirbirliği içinde olduğu belirtilen Haşim Kılıç’ın konuşması, RTE’nin umarım, anayasal sistem olarak artık aşamayacağı bir sınırı belirlemektedir. Ama bildiğimiz RTE, bu “anayasal duvarı” da yıkmaya ve ötesine geçmeye çalışacaktır.. Bakalım..

 O OLMASAYDI

Orhan Karaveli yine tam zamanında yeni kitabıyla ortaya çıktı: “Çanakkale Olmasaydı.. O Olmasaydı..” (Doğan Kitap) Tam Çanakkale Zaferi’nin yıldönümünde, Karaveli bize tam okunması gereken, okunacak bir kitap hediye etti. Binlerce kişi Çanakkale’de  57. Alay olarak Conkbayırı’na yürürürken, kitabı okumak, kutsal bir olayı yeniden yaşamak duygusu verdi.

Karaveli, kitabının ilk bölümünü, Çanakkale Savaşında çarpışan bir askerin günlüklerine ayırdı. İlk kez böyle bir günlük okuduğum, savaşı içeriden ve yeniden izledim gibi.. Karaveli, yorumlarıyla araya giriyor ve açıklamalarla tamamlayıcı rol oynuyor.

Sonra geriye dönüp Mustafa Kemal’i sahneye çıkartıyor, Corinne hanım’a mektuplarıyla! Atatürk, emir almış, Sofya’dan doğrudan doğruya Çanakkale’ye geçmiştir! Bu mektuplarda Atatürk’ü, yapacaklarıyla, büyük asker yönüyle, kazanma hırsıyla, vatan sevgisi ve ülkeyi kurtarma azmiyle tanıyoruz..

Bakıyorum, ne kadar çok şeyin altını çizmişim! Ama bunları aktarmam zor burada..

Atatürk’ün Ruşen Eşref Ünaydın’a anlattığı Çanakkale Savaşı öyküsü, okumayanlar için müthiş heyecanlıdır. Karaveli bu söyleşiyi kendi diliyle kitabına alarak büyük iyilik etmiş ve kitabı bütünleştirmiş...

Zafer günlerini yaşarken bir çırpıda okuyacaksınız. 

Teşekkür, Karaveli!

--27 Nisan 2014 Pazar / Bilim ve Siyaset – Cumhuriyet